نکته

                                            

انسان موجود غریبی است . برای نداشته های خود تلاشی بسیار می

کند . حتی کارشکنی هایی که باعث رنجش دوستان خویش نیز می شود و

وقتی به آمال و آرزوهایش می رسد باز آرزویی دیگر و تلاشی دیگر و در این

تلاش آرزوی دیروزش را که آنهمه رنج برای رسیدنش کشیده به تحفه ای

ناقابل بدل گشته و فراموش می شود و آرزویی دیگر جای آن را می گیرد .

بدون آنکه خود بداند در صدد خراب کردن آرزوهای بی انتهایش قدم برمی

دارد . آیا این آرزوها روزی تمام نخواهد شد ؟

 

 

تجربۀ زندگی مانند امواج دریا بر ساحل می ماند . زمانی که با خروش موج ،

شنهای ساحل زیر پایمان را خالی می کنند و در خروش بزرگتر مجدد زیر

پایمان پر می گردد ، نیز زندگی تلخیهای خود را به ما نشان می دهد پس از

آن تلخیها ، شیرینی زندگی را به ما می چشاند تا قدر و منزلت آن را بیشتر

درک کنیم . مانند همان موجی که شنها را از زیر پایمان می برد و دوباره

برمی گرداند . آیا با این حال لذت دوباره پیش رفتن در تلاطم ساحل را از

دست می دهیم ؟

داستان فقط سه خط

                           

 از پله ها که پایین آمد نگاهش را به سرتاسر حیاط مدرسه انداخت  . روی یکی از پله ها نشست و همانطور که  پفکها را دانه دانه بر می داشت و می گذاشت دهانش ، چشمانش را نیز می بست تا صدای « خِرِپ » آن را بهتر بشنود . هنوز چند دانه  پفک را در دهان نگذاشته بود که سنگینی دستی را بر روی شانه اش احساس کرد ، چشمانش را که باز کرد دندانهای سیم کشی «سعید »را دید که به او می خندد . دانه ی پفک را به پاکت برگرداند و سریع آن را پشتش پنهان کرد. چشمان سعید که دست او را دنبال می کرد از حرکت ایستاد و نگاهی به صورتش انداخت و گفت :« اِ ، پس چرا نخوردی ؟ نمی خواد الکی دلت به حال من بسوزه ! من تازه آبمیوه ام رو خوردم . تازه فقط دو هفته دیگه مونده تا از این سیما راحت بشم . راستی امروز پیش آقا نادر نرفتی ؟ ». در حالیکه دهانش را پاک می کرد نگاهی به حیاط انداخت و گفت :«نه ، ندیدمش . راستی شنیدی امسالم برای سومیها مسابقه گذاشتن جایزه ش هم مشهد همراه با پدر و مادرِ.»

    -  آره  . خیلی دلم می خواد بدونم مسابقه ش  چی هست  .

- مگه ندیدی اطلاعیه اش رو زدن تو قسمت اعلانات . هم ورزشیه ، هم درسی و  ادبی

 - اما ...

هنوز صحبتش تمام نشده بود که صدای زنگ و هیاهوی بچه ها هر دو را از نشستن باز داشت . همانطور که به سمت کلاس می رفتند دستی به شانة او زد و گفت :« سعید ! تو کدوم قسمت می خوای شرکت کنی ؟ من که تو قسمت ادبی شرکت می کنم هر چی می خواد باشه . تو ورزش که اصلا عرضه اش رو ندارم  .  امتحان از همه درسا هم بگیرن خیالی نیست اما  بعد مسابقه بهترین انشا ست . » در حالیکه با همهمه ی بچه ها  وارد کلاس می شدند روی نیمکت نشستند . سکوت سعید در شلوغی کلاس گم شد و سئوال او بی جواب ماند .

 

 

    - مامان هر جور شده جزو نفرات اول می شم . بدبختی اینه که از هر کلاس فقط یه نفر می برن . باید بیشتر بخونم .

- حسن مامان جان نگو هر طور شده . بطلبه خود به خود همه چی درست می شه . اینقدر هم حرص نخور کو تا اون روز خدا خودش بزرگه .

-  چیو درست می شه . حالا  ببین ،  هر جور بشه امسال میرم  .!بدبختی سعید هم می خواد شرکت کنه .

- بازم میگه  هر جور شده . هر جور شده . تو که درسات خوبه مامان اگه خدا بخواد مشهد هم میری .دیگه نمی خوام چیزی بشنوم . سعید هم اگه قسمتش باشه میره . راستی امروز مدرسه چه خبر معاون بهداشت !؟

 - هیچی ، آقا نادر امروز نیومده بود من و سعید هم کاری به اون صورت نداشتیم . بچه ها دیگه یاد گرفتن، هر چی باشه سال داره تموم میشه و امتحانا شروع میشه  .

- خیلی خب پاشو برو سراغ درس و مشقت بذار منم به کارام برسم الان بابات میاد هنوز شام درست نکردم .

 

                                                                        ****

- می دونی چیه آقا نادر ، چند هفته دیگه مسابقه شروع می شه نمی دونم کی برنده می شه . اگه سعید ببره چی ؟

- مگه مهمه ؟! ببین حسن جان دوستی شما از هر مسابقه ای مهمتره . الان به بهانۀ این مسابقه کمتر با هم حرف می زنید . شما که الحمدلله درستون خوبه . دیگه این همه حرص خوردن نداره .هر کی ببره تو باید به عنوان یه دوست خوشحال هم باشی .فرقی نمی کنه کی میره . امام خودش بطلبه میری .

- نمی دونم . مامانم میگه اگه بطلبه میرم . اما می بینی سعید چه جوری درس می خونه .اگه اون برنده بشه ...

- پاشو پاشو بگو امید خدا . خدا خودش بهتر می دونه . شما از اول دبستان با هم بودید حالا به خاطر این مسابقه ببین چه جوری دارید رفتار می کنید .

- اما .؟

- گفتم پاشو برو کلاست دیر میشه برو .

           وقتی وارد کلاس شد . نگاهی به انتهای کلاس انداخت . سعید همانطور دست به سینه نشسته و به کتاب باز شده ی روی میز خیره بود . به آرامی کنارش نشست و گفت :« دیگه از اون سیما راحت شدی . آقا نادر سراغت رو می گرفت » . نگاهی به او انداخت و گفت :« اِ . تویی حسن ! آره دیگه خلاص شدم اما بازم باید مراقب باشم . می بینی که درس می خونم ، حالا چه کارم داشت ؟» . حسن نگاهی به او انداخت و گفت :« نکنه یادت رفته ما مراقب بهداشتیم . تازه مگه آقای مدیر نگفت باید تو حیاط باشیم و مراقب بچه های اولی ؟ اینقدر این مسابقه مهمه ؟ هر چی باشه امسال امتحان نهایی داریم . درس رو که می خونیم اما بنده خدا آقا نادر هم به کمک ما احتیاج داره .» سعید دهان باز کرد چیزی بگوید که ورود آقای معلم باعث سکوتش شد . حسن همانطور که به او نگاه می کرد سرش را تکانی داد و سپس سرش را به زیر انداخت .

                                                                                ****

            حیاط مدرسه شلوغ و پر ازدحام  بود . برای اینکه هر مسابقه باهم تداخل پیدا نکند . قبل از همه، مسابقه علمی و مسابقه ورزشی هم روز قبل برگزار شده بود و امروز مسابقه انشاء  نویسی  برگزار می شد  . حسن مرتب دستهایش را به هم میمالید ، با کنجکاوی درون جمعیت نگاهی انداخت . سعید دستی به او تکان داد و نزدیک شد . لبخندی زد و گفت : «  هان چیه حسن ؟ می بینی چقدر شلوغه . پسر فکر نمی کردم اینقدر شرکت کنند . » حسن نگاهی به پنجره دفتر انداخت و گفت :« نمی دونی چقدر اضطراب دارم . داداشم موقع کنکور این قدر دستپاچه نبود که من هستم » با صدای زنگ همه به صف شدند . مدیر پشت میکروفون آمد و نگاهی به جمعیت انداخت و گفت :« امسال نسبت به سال قبل شرکت کننده ی بیشتری داشتیم . پس رقابت شدیدتری بین شما ها برقراره  و موفقیت آنها را آرزو کرد  .» سعید نگاهی به حسن انداخت و گفت :« شنیدی همه ی معلما و آقا نادر و خانواده ش هم هستند؟ . باید خیلی خوش بگذره » حسن نگاهی به او کرد و گفت :« آره . اما  سه ساعت بیشتر وقت نداریم . خدا خودش کمک کنه . شانس مای ِ بدبخت امسال همه هوس کردن برن مشهد » پس از اتمام صحبتهای مدیر همه به داخل سالن رفتند .

 

                                                                                 ****

          وقتی وارد سالن شد . ازدحام جلوی تابلوی اعلانات به او فهماند که اسامی را معرفی کرده اند . آرام نزدیک رفت . از پشت سر بقیه سرک کشید و روی  نوک انگشتان پایش سرش را به تابلو نزدیک کرد . با کنار رفتن بچه ها نزدیکتر رفت و با چشم اسامی را مرور کرد . چشمش روی اسمی از چرخش ایستاد . لبانش را به دندان گرفت و لبخندی گوشه ی لبش نشست . به آرامی بقیه را کنار زد و از بین آنها بیرون آمد . آقا نادر با یک سینی چای به او نزدیک شد و گفت :« هان سعید جان چه خبر ؟ حسن رو ندیدی ؟ حتما الان خیلی خوشحاله  تو هم ناراحت نشو . هر چی باشه امام طلبیدتش  » سعید نگاهی به او انداخت ودر حالیکه بغض کرده بود گفت :« آره . حتمی داره با دُمش گردو میشکنه . دیدمش تو دفتر بود . بایدَم  پُز بده  که محل سگم به من نذاشت  . یعنی من لیاقت نداشتم که امام فقط اونو طلبیده ؟» . و بدون آنکه منتظر  جوابی از او باشد به سمت حیاط دوید . آقا نادر نگاهی به او انداخت و سرش را تکانی داد و به سمت دفتر رفت .

         حسن نگاهی به کلاس خالی انداخت و به سمت آبدارخانه رفت هنوز وارد نشده بود که صدای آقا نادر او را به سمت خود کشاند . :« حسن جان چه عجب ،  کجا بودی بابا جان ؟» حسن به او که گوشه ی میزی را گرفته بود و به سمت جلو می کشید نگاه کرد و به طرفش رفت و گوشه ی میز را گرفت و گفت :« سلام . سعید ُندیدی ؟ رفتم در خونه شون مامانش گفت  اومده مدرسه نمی دونم کی اومده و چرا نیومد دنبالم ؟ ای کاش سعید برنده می شد یه دفعه دلم براش سوخت . خیلی دلش می خواست برنده بشه . رفتم به آقای مدیر هم گفتم اما گفت نمره ی من بیشتر از اون شده بدبختی اینکه میترسم ناراحت شده باشه » آقا نادر سرش را به زیر انداخت و گفت :« یعنی تو امروز ندیدیش ؟ » سعید اخمی کرد و گفت :« برای چی می پرسی ؟ نه بخدا ندیدمش . انقدر ناراحت بودم که نفهمیدم چه کار کنم . اگه بیاد و ببینه من برنده شدم چی ؟ وای می گفت مامانش نذر کرده که اگه برنده شه آش بده . حالا به مادرش چی میخواد بگه . هی بهش گفتم این همه رو این مسابقه فکر نکن » آقا نادر نزدیک شد و دستی به شانه او زد و گفت :« ببین حسن جان فکر کنم اون تو رو تو دفتر دیده و فکر کرده بهش مخصوصا محل نذاشتی . عیبی نداره سعید الان ناراحته برو و همه چیو بهش بگو . هفته دیگه امتحانات نهایی دارین . نذار ناراحت بمونه » حسن سری تکان داد و گفت :« اگه بخواد این جوری بشه مشهد برام مهمه اما نه به ناراحت کردن سعید . فوقش به بابام میگم ببرتم » و از آقا نادر جدا شد و در  حالیکه دستانش را در جیبش کرده بود به سمت حیاط رفت . آرام  از مدرسه بیرون آمد و در حالیکه خود را به کنارۀ  دیوار می کشاند به راه خود ادامه داد . هنوز در فکر بود که خود را جلوی خانه سعید دید .مکثی کرد و زنگ را فشار داد . صدای سعید به گوش رسید که :« کیه ؟» نگاهی به اف اف انداخت و آرام گفت :«سعید منم حسن ! بیا دم در کارت دارم .» چند لحظه بعد سعید به در نیمه باز تکیه داده بود و حسن در سکوت او را نگاه می کرد . حسن سرش را تکانی داد و گفت :« سعید بخدا من تو مدرسه خیلی گشتم اما نبودی . تو دفترم داشتم به آقای مدیر می گفتم که تو به جای من بری . بابام گفت اگه برنده نشم می برتم مشهد . خب من ، من » سعید حرفش را برید و گفت :« نه ، عیبی نداره .اول خیلی ناراحت شدم . اما به قول مادرم نطلبیده . آره دوست داشتم با مدرسه برم  اما خب . از تو هم ناراحت نیستم . در عوض قول بده سوغاتی خوب بیاری .» سعید در حالیکه با او دست می داد لبخندی زد و از او جدا شد و به سمت انتهای کوچه به راه افتاد .

                                                      

                                                                          ****

-         خب پسرای خوب می بینم که آماده ی آماده اید که امتحاناتتون رو بدید .آفرین

-         خب آقا نادر هر چی فکر کردیم دیدیم مشهد به اندازه دوستیمون ارزش نداره . هر چی جای خودشو داره .

-         آفرین . می دونستم که پسرای با شعوری هستید . خب سعید جان ناراحت نیستی که ؟

-          نه . خب یه کم چرا . اما حسن قول داده که سوغاتی خوبی برام بیاره . وقتی شنیدم بخاطر من می خواسته نره خوشحالم که یه همچین دوستی دارم .

آقا نادر نگاهی به آندو انداخت و  سرش را تکانی داد و با لبخند از آندو جدا شد و به سمت دفتر رفت . آنها به سمت طبقه بالا رفته تا صندلی خود را برای امتحان پیدا کنند .

 

حسن وقتی در را باز کرد سعید را دید که با خوشحالی به او نگاه می کند . حسن با حیرت به او که بالا و پایین می پرید نگاه می کرد . سعید که همانطور می خندید کاغذی را به او نشان داد و گفت :« باورت می شه  حسن ؟منم میام مشهد . خدای من . منم میام » حسن که هنوز از حرفای او چیزی دستگیرش نشده بود دست او را گرفت و گفت :« سعید یه کم آرومتر بگو چی شده . این کاغذ چیه ؟» سعید که چشمانش برق می زد بدون وقفه حرف می زد :« آقای مدیر زنگ زد خونه مون باورت می شه ؟ گفت که آقا نادر از طرف اداره اسمش درومده بره مشهد . برای همین اونم خواسته که من بجای اون برم . باور می کنی حسن ؟ این نامه رو هم  داده به پدرم  که بده به ما .» و در حالیکه نامه را به سمت او می گرفت زیر لب  گفت :« خیلی مرَده . خیلی بخد ا» . حسن نامه را باز کرد فقط سه خط بود « ارزش دوستی شما آنقدر زیاد بود که خدا خواست هر سه بریم پابوس امام . اینم یه جایزه از طرف من بخاطر حفظ ارزش دوستی شما و معدل خوبی که آوردید .بخاطر این سه سالی که کمک من بودید ممنون . خوشحالم که خوشحالید ».